Саяхан инстаграм дээр нэг бичлэг үзсэн юм. Хүүхэд нь ээждээ ус уумаар байгаагаа хэлэхэд ээж нь түүнд ундаа өгөв. Дахиад ус ууя гэхэд амттан санал болгов. Ийнхүү уснаас бусад бүх зүйлийг өгсний дараа хүүхэд дахиад л ус нэхэв. Харин тэр үед ээжийн тэвчээр алдран, би чамд ундаа, амттан, тоглоом гээд бүх зүйлийг өгсөн биз дээ хэмээн хүүхэд рүүгээ уурладаг. Хариуд нь хүүхэд гомдонгуйгаар ус л уумаар байснаа хэлдэг. Мэдээж энэ зөвхөн усны тухай биш…
Тэгэхээр эцэг эх, асран хамгаалагчид бид хүүхдэдээ өөрсдийн зүгээс чадах бүхнээ л зориулдаг. Нөөц боломжийнхоо хүрээнд аль болох эрүүл хүнс идүүлж, чанартай хувцас өмсгөж, сайн боловсрол олгох гэх мэт. Угаас хүүхдийн материаллаг хэрэгцээг хангах нь зайлшгүй үүрэг. Харин бидний хайрлаж буй хайр, өгч буй зүйлс хүүхдүүдийн хувьд хэр чухал бол? Ер нь бид хүүхдэдээ тэдний жинхэнэ хүссэн зүйлийг өгдөг болов уу?
Эхэнд дурдсан бичлэгийн харилцан ярианаас хэд хэдэн өнцгийг харж болох. Харин онцолмоор байгаа өнцөг бол хүүхдээ жинхэнээсээ сонсох, чин сэтгэлээсээ түүнийг ойлгохыг хичээх явдал. Магадгүй зарим ээж аавууд материаллаг зүйлс дээр анхаарч, түүнийг өгч байгаагаа л хангалттай гэж хардаг гэхэд буруудахгүй биз. Харин нөгөө талд хүүхдэдээ хангалттай цаг гаргаж, юу хүсэж байгааг нь сонсож, чанартай цаг гаргах хэрэгцээ дутмаг байгаа нь нийгмийн олон зүйлээс харагддаг.
Яахав насанд хүрсэн хүмүүсийн хувьд тэр дундаа түгжрэлтэй, утаатай Улаанбаатарын иргэдэд ажил, карьер, гэр бүл, үр хүүхдээ эн тэнцүү авч явна гэдэг өөрөө маш хүнд даваа. Тэглээ гээд хүүхдээ орхигдуулж, хойш тавьж үл болно. Учир нь хүүхэд бол “дараа” гэж хойш тавих асуудал биш. Нийгэмд сайн эсвэл муу хүн болж төлөвших чухал үйл явц. Тиймээс заримдаа ядаж зүгээр л сонсох, ойлгох оролдлого хийх нь өөрөө чухал юм.
Ус нэхэж буй хүүхдэд ундаа өгөх нь асуудлыг шийдэж байгаа мэт харагдавч, үнэндээ түүний хэрэгцээг үл тоомсорлож буй хэлбэр бөгөөд энэ мэт жижиг үйлдлүүд давтагдсаар байвал хүүхэд өөрийнх мэдрэмж, хүсэл нь чухал биш гэсэн дүгнэлтийг дотроо тогтоож эхэлдэг байна.Судалгаагаар ч хүүхдийн сэтгэл зүйн тогтвортой байдал, өөртөө итгэх итгэл нь материаллаг хангамжаас илүүтэй эцэг эхтэйгээ хэрхэн харилцаж, ярилцаж, ойлгогдож өссөн эсэхтэй шууд холбоотой байдгийг харуулдаг. Анхаарал дутмаг орчинд өссөн хүүхдүүд асуудлаа илэрхийлэхдээ тааруу, дуугүй, дотогшоо байх хандлага түгээмэл. Энэ нь хүмүүжлийн доголдол гэхээсээ илүү гэр бүл, өссөн орчны харилцаа хандлагын үр дагавар.
Иймд хүүхдийн хүмүүжил гэдгийг зөвхөн эрүүл хоол, сайн сургууль, аюулгүй орчноор хязгаарлаж ойлголгүй хүүхэдтэйгээ өдөр тутам хэрхэн ярьж байна вэ, асуултад нь яаж хариулж байна вэ, хэлж буйг нь үнэхээр сонсож байна уу гэдэгт төвлөрөх шаардлагатай аж. Эцэг эх бүр төгс байх албагүй ч, хүүхдээ ойлгохыг хичээдэг байх нь хамгийн чухал юм шүү.
