Жаахан байхдаа бид том хүн болно гэдэг бүх зүйлийг мэддэг болно гэж боддог байж. Яг хэдэн настайдаа амьдрал ойлгомжтой болдог юм бол гэж төсөөлнө. Хэзээ нэг өдөр сэрээд “Одоо би насанд хүрсэн хүн” гэж мэдэрнэ гэдэгтээ итгэнэ. Гэтэл бодит амьдрал тийм биш юм байна.
Хүн том болоод ч будилсаар байдаг юм байна. Заримдаа зөв шийдвэрээ ч мэдэхгүй суудаг. Дуртай ажлаа хийж байгаа мөртлөө яагаад хоосон мэдрэмж төрөөд байгаагаа ойлгодоггүй үе байдаг. Хүмүүсийн дунд инээж суусан ч ганцаардаж болно. Зарим шөнө ирээдүйгээ бодоод айдаг. Зарим өглөө юуны төлөө ингэж яваагаа хүртэл асуумаар санагдана.
Хүүхэд байхдаа том хүмүүсийг их хүчтэй, бүхнийг мэддэг мэтээр хардаг байжээ. Гэтэл тэд ч бас тухайн үедээ энэ амьдралыг анх удаа туулж байсан хүмүүс байж. Ээж маань ч анх удаа ээж болж үзэж байсан хүн. Аав маань ч анх удаа амьдралаа авч явж сурч байсан хүн. Бидний “мундаг” гэж боддог хүмүүс хүртэл бүгд дотроо айдастай, эргэлзээтэй мөчүүдтэй байсан байх. Зүгээр л зарим нь нууж сурсан. Зарим нь хэцүү байсан ч үргэлжлүүлж сурсан. Зарим нь ганцаараа уйлж сурсан.
Том болох тусам хүн бүх асуултынхаа хариуг олдоггүй юм байна. Харин хариугүй зүйлсийнхээ хамт амьдарч сурдаг юм байна. Магадгүй амьдрал гэдэг төгс ойлгож дуусгах зүйл биш байх. Харин өдөр бүр бага багаар ойлгож, бага багаар алдсаар, дахиад боссоор явдаг урт зам байх. Тийм болохоор хэрэв чи яг одоо будилж байвал хоцорчихсон гэсэн үг биш. Чи зүгээр л амьдралаа туулж яваа хүн…
