Сархад нь таван тансагийн идээ бөгөөд мах, сүү, айраг, тараг, тос бүгдийг хамтатгасан байдаг. Хабул хааны үеэс сархадыг хэрэглэх хатуу хэмжээ, дэг ёсон байжээ. Энэ үеийн олон сурвалж түүхэнд “Дөч хүрээд дөнгөж амс, тавь хүрээд тааруулж балга, жар хүрээд жаргаж хүрт” гэсэн мөртүүд ч бий. Эл сургааль ухвар үгс нь Их засаг хуулиндсан байдаг.
Их засаг хуульд: Ажил албандаа анхны удаа согтуу ирвэл тэр өдрийн барьсан зэвсгээр торго, хоёр дахь удаагаа согтуу ирвэл унасан мориор нь торго, гурав дахь удаагаа болвол мөчий нь огтол, дөрөв дэх удаагаа бол уул нутгаас зайлуул гэсэн байдаг.
13-р зууны үед гэлэн хүн архи уувал гурван мориор, гэцэл хүн архи уувал хоёр мориор, банди хүн архи уувал нэг мориор, хиа лам нар, хаалгач ууваас хоёр мориор тус тус баалан торго гэсэн хууль ч байжээ. 19-р зууны дунд үеэс гэлэн хүнд есөн соёолон морь, гэцэл хүн бол таван соёолон мориор, банди хүнийг гурван соёолон мориор торго гэж зааж байжээ.
Архи дарс өргөн барих, хүртэхдээ хэн хэн нь ханцуй шамлах, хормой шуух, энгэр заам сул задгай байх, архи анхлан барихдаа зочны өмнө шууд тавих, зогсоогоороо уух амсах, архи дарсыг амсаж уусны дараа гашуун нясуун, хатуу догшин гэж хэлэх, архи дарсыг зоргоороо шунан уух, ухаан санаагаа баларттал уух, архиар хүн шахах, албадан уулгах, ахмад настан, аав ээжийн дэргэд уух, ахмад хүмүүс уугаагүй байхад тэднээс урьтан уухыг цээрлэнэ.
