Улаан хөшиг нээгдэв. Дуу хөөр, бүжиг наадам улаанаар асав. Үггүй ч, үйл хөдлөлөөрөө сэтгэл рүү цөмөртөл хашхирах бүжигчид, уран нугараачид. Үггүй, авиагүй хашхирч, цөхөрч, баярлаж, болдог аж.
Үг гүйцэхгүй үнэнийг үйлдлээрээ гүйцээж, мэдрэмж хөглөв.
Хүн ердөө дөрвөн мөчтэй атал биеийн хөдөлгөөнөөр үгний дутууг тэгж, тултал нь гүйцээнэ гэдэг шар үс арзайтал, шүүрс алдтал дурлуулж орхив намайг. Би тэнд, тэр тайзан дээр, тэдэн шиг хортой могой шиг гүрвэлзэж, хэрээ шиг нисэж, хун шиг хөвж, сар шиг дүүлэх юмсан гэж өөрийгөө төсөөлөв. Тамгагүй төрийн үггүй жүжигчид сэтгүүлч надад ийм атаархам мэдрэмжийг өгөв.
Улаан нөмрөг, улаан гивлүүр, ард байгаа бүх хүн өнөө цагийн биш, эрт балрын тэр үеэс босоод ирсэн үү гэлтэй хачин сонин, нууцлаг санагдаад л… Уул шугамандаа бол би чинь 21 дүгээр зуунд 2023 онд үзэж суугаа хүн шүү дээ. Мартчих шахаад л төсөөлөлдөө умбаад байв. Огшоод, огшоод л, хоолой зангираад, хөмхийгөө ч зууна. Жүжиг үзэж байгаагаа мартаад хүнийг нь үзэн ядах шиг. Бүгдийнх нь гивлүүр, нууцлаг багийг тайлаад харахсан гэсэн хүсэлтэй “Тамгагүй төр” цэвэрлэгдэв.
Үгээр амилсан тэр жүжгийг үйлдлээрээ тэд жаргаав.Алга ташилт дор тэд сая нэг амсхийв. Ахиад тэдний түүх үргэлжилнэ. Тэр тайзан дээр ахиад хэддүгээр зуунд ч үргэлжлэхийг таашгүй.
