Хэн нэгэн хүүхдээ асраад ядарснаа, сэтгэлзүйн хувьд заримдаа хэцүү байгаагаа илэрхийлэхэд “нэг хүүхэдтэй байж юунд нь ядардаг юм”, “над шиг олон хүүхэдтэй бол яах юм” гэх үгсийг сонсох нь цөөнгүй. Гэхдээ яагаад нэг хүүхэд өсгөж байгаа эцэг, эх ядарч болохгүй гэж?
Хүүхэд өсгөнө гэдэг зөвхөн тооны асуудал биш. Нэг хүүхэдтэй эсвэл олон хүүхэдтэй байхаас үл хамааран асаргаа, анхаарал халамж, хариуцлага гээд олон зүйл асран хамгаалагчаас шаарддаг. Орчин үеийн нийгэмд эцэг, эхчүүд зөвхөн хоол хүнс, хувцас хангамж, материаллаг зүйл бус, хүүхдийн сэтгэл зүй, боловсрол, аюулгүй байдал, бие бялдрын хөгжил зэрэгт тасралтгүй анхаарал хандуулах шаардлагатай болсон. Энэ нь хүүхдийн тооноос үл хамааран сэтгэлзүйн ачаалал үүсгэдэг бодит хүчин зүйл юм. Ийм нөхцөлд “чи хангалттай хичээхгүй байна” гэх далд мессеж бүхий харьцуулалт нь нэг талаараа дарамт бий болгодог. Ямар ч эцэг эх хүүхдээ хамгийн сайнаараа л өсгөж хүмүүжүүлэхийг эрмэлздэг шүү дээ.
Судалгаагаар, эцэг эхийн сэтгэлзүйн ачаалал нь хүүхдийн тооноос бус харин асаргаа, анхаарал, нийгмийн дэмжлэг, амьдралын орчноос илүүтэй хамаардаг болохыг тогтоожээ. Өөрөөр хэлбэл, нэг хүүхэдтэй эцэг эх ч адилхан ядарч, стресстэх бүрэн бодит үндэслэлтэйг Frontiers in Psychology, Journal of Child and Family Studies зэрэг эрдэм шинжилгээний бүтээлүүд онцолдог.
Ялангуяа өнөөгийн эцэг эхчүүд өмнөх үеийнхээс өөр орчинд хүүхдээ өсгөж байна. Хотжилт, завгүй амьдралын хэмнэл, мэдээллийн хэт их урсгал, нийгмийн өндөр хүлээлт зэрэг нь асран хамгаалагчдаас илүү их сэтгэлзүйн нөөц шаарддаг болсон. Ийм нөхцөлд хүүхдийн тоо цөөн байлаа гээд ачаалал бага байна гэсэн үг огтхон ч биш.
Цаашилбал, эцэг эхийн сэтгэлзүйн байдал нь хүүхэдтэй шууд холбоотой. Ядарч туйлдсан эцэг эх урт хугацаандаа хүүхэдтэйгээ эрүүл, тогтвортой харилцаа үүсгэхэд бэрхшээлтэй болдог. Тиймээс эцэг эхийг ойлгож, хүлээн зөвшөөрөх нь хүүхдийн эрх, хөгжилд ч хамаарах чухал асуудал юм.