Аав ээж маань хөдөө малаа маллаж, би харин эрдэм боловсрол эзэмшихээр сумын төвийг зорино. Багадаа гэрээ санаж, бэтгэрдэг байсан бол том болох тусам суурин амьдралд дасаж, хөдөө рүү очих хүсэл төдийлөн төрхөө болив. Яахав найзууд, гар утас, зурагт гээд намайг хөгжөөх зүйлс тэнд бий болсонтой холбоотой байх л даа. Гэхдээ би чинь сурагчдын амралтыг тэсэн ядан хүлээдэг байсан, хөдөө өссөн, хөдөөгийн хүүхэд шүү дээ…
Сурагчдын амралт эхлэхтэй зэрэгцээд аав планета 5 мотоциклоороо намайг авахаар сумын төв рүү ирнэ. Би ч өөрийн гэсэн өмчөө базааж хөдөөгөө, гэрээ санасаар аавынхаа ард сундлаад урт замыг туулна даа. Одоо бодохоор өвлийн хүйтэнд ч, зуны нартайд ч аавын минь нөмөр нар, салхинаас намайг ямар их хамгаалдаг байгаа вэ. Мотоцикл дээр даарах зутрах нь битгий хэл нойр хүрч, зүүрмэглэн явдаг тийм л тухтай.
Эцэст нь ээжийн хийсэн хоол, зөвхөн миний унтдаг хоймрын ор, эмээгийн хадгалсан чихэр, надад эрхэлдэг хоёр өөр нүдтэй “Бавал” нохой минь намайг угтаж сая нэг сэтгэл санаа амарч, жинхэнэ аз жаргалыг мэдэрнэ. Амралт эхэлж, гэртээ харьсан эхний өдөр бол бүх юм миний хүслээр өрнөдөг бол хоёр дахь өдрөөс арай эрх мэдэл багасаж гэрийн ажил, малын ажилд тусалж эхэлнэ. Яахав малын ажилд оролцоо багатай ч гэрээ цэмцийтэл цэвэрлэж, хоол бэлдэхээ хэнээр ч заалгахгүй сайн хийнэ. Ээжийн “Гаднаас ороод ирэхэд гэр цэвэрхэн, хоол бэлэн байна. Охин том болох сайхан юм аа” гэх үг аав ээждээ нэмэртэй байх юм сан гэх хүслийг минь гүйцээх мэт болно.
Яагаад ч юм гэрээсээ хол байхаар өнгөрч өгдөггүй өдөр хоногууд гэртээ байх үед харвасан сум шиг л нисэж одно. Тэр хурдлах хугацаанд хамаатан саднаараа орж, эмээ өвөөдөө очиж үнсүүлэх их гоё. Хөдөөгийн ажил тэгээд угаас цаг наргүй юм хойно хонь малаа хотолсны дараа эсвэл өдөр мал бэлчээрт тогтсон үед л айл хэсэх зав олдоно. Ийнхүү аав ээжийн зав зайгаар бодсон айлуудаараа ороод, санасан хүмүүстэйгээ амжиж уулзахад хичээл орох өдөр ч дөхсөн байдаг даа. Буцахдаа сумын төв явах унаа олдвол түүнд нь суугаад, олдохгүй бол аавын ард сундлаад гэрийнхний өгсөн боорцог, идэх зүйлсийг цүнхлээд боловсрол эзэмшихээр мордоно.
Гэрээсээ явах хөнгөн гунигийг ангийн найзуудтайгаа уулзах баяраар солин одох миний сэтгэлд хөдөө үлдэж байгаа голын томчууд маань л их гунигтай санагддаг сан. Олуулаа бучигнаж байгаад нэг хэсэг нь явахаар хоосон мэдрэмж төрдөг шиг тэр голд хэдэн томчууд бас сургууль цэцэрлэгт ороогүй жаалууд бүртийсээр сургуулийн хүүхдүүдээ үддэг юм. Мэдээж тэдэнд над шиг тийм их гуниг төрдөггүй байсан байж ч мэднэ л дээ. Одоо бол нэг голын тэднээс минь хэд нь бурхны орноо зорьж, хэд нь нас нэлээн дээр гарсан бол үе тэнгийнхэн маань ихэнх нь л төв газар бараадаж, хөдөөд хүн бүл муутай болсон сурагтай…
Ай даа, тэгээд цаг хугацаа өнгөрч том хүн болохын хэрээр хүүхэд насаа, хөдөөгөө гэнэ гэнэхэн санаж, дурсах ч бас амьдралын нэг хэсэг юм даа. Буугаад өгмөөр хүнд санагдсан үе, буцалсан цай шиг завгүй өдрүүдэд минь тэр л дулаахан дурсамжууд хань болох үе бишгүй.
ШИНЭ ҮЕИЙН МЭРГЭН УХААН
HUMANZ РЕДАКЦ
