Үүнийг уншиж буй чамд урьд өмнө нь хэзээ нэгэн цагт ганцаараа байхад гунигтай биш харин илүү тайван санагдаж байсан үе байгаа гэдэгт итгэлтэй байна. Учир нь ганцаараа байх үед бусдад таалагдах, хариу барих, дүр эсгэх шаардлагагүй болдог. Ингэснээр стрессийн даавар багасаж, анхаарал өөр рүүгээ шилждэг.
Бид өдөр тутамдаа өөрийн мэдэлгүй олон “дүр”-д орж амьдардаг. Ажил дээрээ нэг хүн, гэртээ өөр, найзуудынхаа дунд бас өөр хүн шиг байх шаардлага тулгарна. Энэ бүхэн буруу биш ч тасралтгүй үргэлжлэхэд тархи ядрах нь ойлгомжтой. Харин ганцаараа байх үед энэ бүх хүлээлтээс ангижирч, “би яг ямар байна, юу мэдэрч байна вэ?” гэж өөрөөсөө асуух боломж гарч ирдэг. Тиймээс ганцаараа байх нь “ганцаардах” биш юм. Харин ч эсрэгээрээ, өөртэйгөө байх, өөрийгөө сонсох, бодол санаагаа цэгцлэх боломж юм.
Гэвч нийгэмд “ганцаараа байх”-ыг ихэвчлэн ганцаардалтай андуурдаг. Үүний улмаас зарим хүн ганцаараа байх хэрэгцээгээ үгүйсгэж, заавал хэн нэгэнтэй байх ёстой мэт дарамт мэдэрдэг. Харин бодит байдал дээр эдгээр нь хоорондоо тэс өөр ойлголтууд юм. Мэдээж хүн бүрд бусадтай холбоотой байх, ойлгогдох хэрэгцээ бий. Гэхдээ тэр хэрэгцээг хангахын тулд байнга харилцаанд “байх” шаардлагатай юу гэвэл үгүй юм. Тиймээс “ганцаардах”, “ганцаараа” байхыг ялгаж салгадаг байх нь чухал бөгөөд энэ их мэдээллийн урсгал, завгүй амьдралаас завсарлага авч, өөртэйгөө байх нь тийм ч муу эсвэл буруу зүйл биш болов уу…
