Сэрүүлгийн чимээгээр пөнхийсэн халуун хөнжлөөсөө босоод ажилдаа явах ч гоё шүү. Үсээ самнаж, нүүрээ будахаас эхлээд цагаан цамцаа индүүдэж гутлаа арчих хүртэл. Амьдралаа гоё болгоно оо, өөрчилж чадна аа, асуудлаа шийднэ ээ гээд гэрээсээ гарах мөч. Замдаа түгжирнэ л дээ. Улаанбаатар минь өнгө зүс муутай харагдах шиг санагдана. Гэхдээ заавал хар бараан бодолд дарагдаж бухимдалгүй тэнгэр рүү, нар руу, модны мөчир рүү, ажилдаа яарах элэг нэгтнүүд рүүгээ харж баясах зуур ажлын урд талын гарц дээр ирнэ. Алхаж ирээд цагаан шугамны ард зогсов уу, үгүй юу ногоон гэрэл асахад “азтай өдөр байна” гэж урамшаад өөрийн эрхгүй хөл хурдална.
Амьд, мэнд, санаа сэтгэл амар ажилдаа ирэх ямар сайхан бэ.
Оффисын шилэн хаалганд залуухан бас бүгдийг чадахаар эрч хүчтэй эмэгтэй шатаар өгсөж байна. Мэдээж би өөрөө. Баясал дүүрэн оффис руугаа ороод жижүүр ахтай мэндэлнэ. Нэг давхрын рестораны халуун талхны үнэрт нам цохиулна. Нэг давхрын үйлчлэгт эгчтэй харц тулгарна. Хамгийн түрүүнд ирээд бидний орчинг цэвэр цэмцгэр болгодог үйлчлэгч эгч. Магадгүй дохиогоор ярьж чаддаг байсан бол тав арван минут буу халахгүй юу. Даанч мэдэхгүй болохоор хуруугаараа лаяк гаргах юмуу үрчийтлээ инээгээд зөрнө. Цахилгаан шат тав дээр зогсоход манай давхрын үйлчлэгч эгч ариун цэврийн өрөөнөөс гарч таарна. “Сайн уу, аниа. Та өдөр манайхаар орж ирэх юмуу” гэж үг солиод өрөө рүүгээ. Ороод компьютераа нээхийн төдийд өнөө л ажлын, ахуйн асуудлууд хүлээж байгааг мэдэх хэдий ч оффисын хаалгаар орох хүртэл амьдралын ямар сайхан мэдрэмжүүдийг амсдаг гэж санана.
Үүдээр оров уу үгүй юу гэрлүүдээ асаана. Энэтхэгийн Дели хотоос манай оффисыг зорьж ирсэн цагаан Буддагийнхаа өмнө лаа асаана. Түрүүлж ирсэн хэн нэгнийг кофе чанаад өгөөч гэж жуумалзана. Компьютераа, дэвтрээ, үзгээ, нүдний шилээ, тамгаа гаргана. Он сараа тавиад ажил эхлэхтэй зэрэгцэн кофе буцалж хачин сайхан үнэр хамарт минь тулж ирнэ.
Энэ мэдрэмж үү.. Бүгдийг чадах мэт, бүтэх замдаа яваа мэт, мөрөөдөл минь дуудах шиг.. Кофегоо чанаад ажлаа эхлэх сайхаан..